“Putinizmi” në Shqipëri: Si po shitet vendi për influencë?
Analiza e fundit e gazetarit Andi Bushati ka ndezur një debat të fortë mbi mënyrën se si po qeveriset Shqipëria dhe raportin e pushtetit me investimet strategjike. Në qendër të kësaj kritike është menaxhimi i pasurive kombëtare dhe projekti për ishullin e Zvërnecit, një çështje që ka kapërcyer kufijtë e një debati lokal për t’u shndërruar në një kauzë kombëtare.
Një skemë “putiniste” në vend të tregut të lirë
Sipas Bushatit, ajo që po ndodh në Shqipëri nuk ka asnjë lidhje me parimet e një ekonomie të mirëfilltë kapitaliste. Ai e krahason modelin e qeverisjes së kryeministrit Edi Rama me “putinizmin”, një sistem ku pasuritë publike dhe territoret e vendit nuk zhvillohen përmes garës së lirë dhe konkurrencës transparente, por ndahen në mënyrë klienteliste.
“Këtu nuk ka kapitalistë, këtu ka shërbëtorë të Edi Ramës,” pohon Bushati, duke nënvizuar se vendimet për copa të tëra të territorit shqiptar merren në jahte private mes kryeministrit dhe oligarkëve të huaj, larg syrit të publikut dhe jashtë çdo kuadri ligjor të parashikuar nga planifikimi urban.
Protesta e Zvërnecit: Kur qytetari ndjehet “me çizmen në fyt”
Përse protesta e Zvërnecit po ndryshon dinamikën e revoltës qytetare në krahasim me rastet e tjera si 5 Maji apo Unaza? Sipas Bushatit, përgjigjja qëndron te ndjesia e pashpresës së qytetarit përballë një aleance të gjerë që ka punuar kundër interesit të tij.
Bushati argumenton se në këtë rast, qytetari u ndje plotësisht i braktisur:
Mungesa e mbështetjes ndërkombëtare: Kur ambasadorët shfaqen të painformuar ose pasivë ndaj interesave të dyshimta të familjeve të fuqishme amerikane (siç është rasti i familjes Trump), qytetari e kupton se nuk ka një “mburojë” diplomatike.
Heshtja e opozitës dhe medias: Sipas analistit, në rastin e Zvërnecit u formua një “kod omertaje” (heshtjeje), ku edhe forcat politike, edhe mediat kryesore, u bënë bashkë për të mbrojtur një projekt që shkel rregullat.
Përplasja e interesave: Kush fiton dhe kush humbet?
Bushati e vë theksin te përputhja e interesave midis atyre që kërkojnë të denoncojnë përdorimin e Shtëpisë së Bardhë për pasurim privat dhe atyre që dëshirojnë t’i japin fund shfrytëzimit të territorit shqiptar nga klientët e kryeministrit. Ai pyet retorikisht se përse këto projekte nuk bëhen në zona si Shëngjini, duke lënë të kuptohet se përzgjedhja e zonave bëhet me qëllim përfitimi të drejtpërdrejtë dhe blerje influence.
Përfundim: Një rrugë pa krye për Shqipërinë
Sipas Bushatit, nëse ky model i investimeve nuk ndalohet, Shqipëria rrezikon të humbasë copëza të rëndësishme të sovranitetit të saj. “Një investim 4-miliardësh” mund të dukej i mirëpritur nëse do të bëhej sipas rregullave të tregut kapitalist – me plane urbanistike transparente dhe garë të hapur – por në kushtet aktuale, ai e sheh këtë si një fatkeqësi.
Në fund të analizës së tij, mesazhi është i qartë: territori i Shqipërisë po shitet për të blerë influencë politike, një akt që po e shndërron qeverisjen në një skemë mbijetese pushteti në kurriz të së ardhmes së qytetarëve shqiptarë.